stenos korses

2008-05-09T00:30:00.004+03:00

Όταν είσαι ερωτευμένος, γελοιοποιείς τη λογική

κοινωνική κ ύ ρ ω σ η !

2008-05-08T13:13:00.009+03:00

Τι σπάνιο να βρίσκεις στην εποχή μας άτομα με καλή ψυχική διάθεση... που εξευγενίζουν ό,τι τους περιβάλλει ... που ενεργούν αγνοώντας το φόβο της κοινωνικής κ ύ ρ ω σ η ς !

Την πατήσαμε παιδιά.....

2008-05-08T12:59:00.004+03:00

Την πατήσαμε παιδιά. Τα" δώσαμε" όλα, τα είπαμε όλα, τα αποκαλύψαμε όλα, μέχρι την τελευταία σκιά στο έξω αριστερό αρμυρίκι, μετά την ξασπρισμένη πέτρα( πάτα άνετα δεν γλιστράει). Τα βγάλαμε στη φόρα, με ζήλο και με την πείρα μας κάτω από τον ήλιο, την ομπρέλα, την ξαπλώστρα και στην κουπαστή της βαρκούλας που σε πάει απέναντι στις πλάκες. Και στερήσαμε στους ανθρώπους τη χαρά να ανακαλύψουν

KEMPFF ή ΓΟΝΙΔΗΣ;

2008-05-06T23:52:00.002+03:00

।youtube.com/v/oqSulR9Fymg">Διάβασα στα Νέα τις κακίες μιας δημοσιογράφου- ανικανοαποτυχημένης "καλλιτέχνιδος", για τη -μεγαλειώδη για μένα- δουλειά του σκυλά Γονίδη σε Βυζαντινούς ύμνους της μεγάλης Βδομάδας. Είμαι σίγουρος ότι έγραφε χωρίς να τους ακούσει ποτέ, απλώς για να γράψει, απλώς για να εκθέσει την ανικανότητά της, για να εκτεθεί μέσα στην ανυπαρξία της. Ακούγοντας Kempff, ετοίμαζα να

2008-04-23T11:09:00.000+03:00

ακούστε τα όνειρά σας

Σκαρώνοντας ένα blog

2008-04-23T01:45:00.007+03:00

Νύχτα 12 παρά τέταρτο. Κάθεται μόνος μπροστά στον υπολογιστή.Μπαίνει στο ιντερνέτ. Έτσι για να μπει, χωρίς σκοπό.Δεν ξέρει τι να πληκτρολογήσει. «art. gr» “art.com” “erotic” “sex” “press”.Στρίβει τσιγάρο, παίζει μία πασιέντζα.Πατάει «blog».Χιλιάδες σελίδες απλώνονται μπροστά του, χρώματα, θέματα, αναθέματα, ηλίθιο χιούμορ, εξυπνάδες, βλακείες, στρίμωγμα στην προέκταση «art», «life». «Αν

Η συνάντηση

2008-04-23T00:59:00.005+03:00

Σ΄ αυτή εδώ τη συνάντηση δε θέλω να μιλάμε πολύ. Ας κάνουμε, εμείς οι λίγοι, αυτό τον τόπο ευκαιρία να «αισθανόμαστε». Να φχαριστιόμαστε που είμαστε λίγοι, πολύ λίγοι, «απελπιστικά» λίγοι. Δεν την μπορώ την αντιπαράθεση στα θλιβερά πράγματα που συμβαίνουν γύρω μου, αφού το μόνο που πέτυχα μέχρι

Μικρά δείγματα γραφής της Έφης Πλυτά

2008-04-20T22:08:00.008+03:00

2008-04-20T11:21:00.001+03:00

Τα πάθη είναι οι μόνοι ρήτορες που πείθουν πάντοτε. Είναι σαν μια τέχνη της φύσης που οι νόμοι της είναι αλάνθαστοι. Και ο πιο απλός άνθρωπος που κατέχεται από ένα πάθος πείθει περισσότερο από έναν εύγλωττο που δεν κατέχεται από κανένα .....

Αιωρούμενες λέξεις

2008-04-19T12:11:00.001+03:00

Ζεστός Απρίλης και τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα, αναζητούν μια θέση για απογευματινό καφέ στο λιμάνι.Ν΄ανεμίζει τα μαλλιά το θερμό αεράκι, κι οι λέξεις να αιωρούνται για λίγο..

"Αναχωρήσεις" Του Στάθη Κουκόπουλου

2008-04-18T20:30:00.004+03:00

Πάτα ένα κλικ να δεις από κοντά το θέμα. Δεν είναι ανάγκη να ξέρεις πού το πάει ο καλλιτέχνης. Πήγαινέ το εσύ όπου θέλεις. Έχεις τα υλικά να φτιάξεις το μύθο σου. Η γυναίκα, το κόκκινο, η βάρκα, το κόκκινο σημάδι. Και το κύμα. Και ο βράχος που αγκαλιάζει τη μοναχική - μοναδική στιγμή."Μια εκδρομή στο νησί, ή βαρκάδα; με το αγόρι του νησιού, τα φύλλα στη θάλασσα , ο ήχος της άμπωτης, το αηδόνι που

2008-04-17T12:53:00.004+03:00

Ούτως ή άλλως στο σκοτάδι βαδίζουμε, προς το σκοτάδι πάμε. Τυχεροί όσοι κρατιούνται από το χέρι και είναι σαν μικρά παιδιά...

2008-04-16T22:32:00.001+03:00

Τη συνάντησα τις δύο φορές που πήγα στην Πράγα. Στημένη σαν Άτρωτη Θεά, απλωμένη στον πίνακα μιας μικρής γκαλερί. Σαν θηλυκός Ντόριαν Γκρέυ. Σαν ουτοπία. Σαν είδωλο του άπιαστου, του αναλλοίωτου. Λέω να ξαναπάω, να τη δω. Θα είναι εκεί. Στημένη σαν Άτρωτη Θεά, απλωμένη στον πίνακα της μικρής γκαλερί, ο θηλυκός Ντόριαν Γκρέυ, η ουτοπία, το είδωλο του άπιαστου, του αναλλοίωτου.Θα τη δω στα κλεφτά,

2008-04-11T21:07:00.001+03:00

Να πίνω ένα ποτήρι κρασί και να νοιώθω ευτυχισμένη...

Αυτό για μενα είναι η Ελλάδα ...

2008-04-08T12:52:00.009+03:00

Αυτό για μένα είναι η Ελλάδα: μια μετρημένη διαρκής ομορφιά φτιαγμένη με τα πιο φευγαλέα και φθαρτά υλικά, το σώμα των ανθρώπων και το κάλλος της μορφής.Αυτό είναι η Ελλάδα, όντως. Το πιο παράτολμο , για αυτό και πιο πετυχημένο αισθητικό πείραμα της ιστορίας. Όσο κι αν λένε , κάτι απομένει από την παλιά ομορφιά πάνω σ΄αυτό το τοπίο, πάνω σ αυτά τα παιδιά με τη δαιμονική λάμψη στα μάτια που δεν

2008-04-03T11:09:00.012+03:00

Κάθε φορά που από το παράθυρο του αυτοκινήτου βλέπω ένα σπιτάκι χτισμένο δίχως γείτονες, συγκινούμαι. Ακόμα κι όταν μια φοινικιά φυτρώνει μόνη της σε αμμοχώραφο, θέλω να πάω να σταθώ στον ίσκιο της. Εχει μεγαλείο η απόφαση της ερημιάς, όπως και η απόφαση της σιωπής , είναι ένα πένθος αλύπητο, που όμως δεν πάει χαμένο.

Μια βραδιά

2008-03-31T21:23:00.003+03:00

Μια βραδιά θα σταματήσω για λίγο να ανασαίνωΝα πιάσω κάθε μυρωδιά της μουσικής του ΣοπένΜια βραδιά Στο μπαρ Στην επαφή των λίγων Των μοναδικών "Γιώργο άλλο ένα καπνιστό ουίσκι"

Σε δυο εικόνες

2008-03-29T21:11:00.019+02:00

Εικόνα πρώτη, κάτω από το γαλάζιο αμπαζούρ οι τουλίπες του καπνού και το σέρι. Και να μη θέλεις πια να χτενίσεις τα μαλλιά σου και να κατέβεις τα σκαλιά γιατί βρέχει και θες να μείνεις μέσα.Εικόνα δεύτερη, το φως είναι δυνατό και υπάρχουν φωνές και γέλια και μυρτιές στα βάζα. Και πίνουμε σπιτικό λικέρ , χωρίς ιδιαίτερο βάρος στη ψυχή, δίνοντας ένα σωρό απαντήσεις σε ένα ερώτημα που ξεχάσαμε ποιο

Στον 356ο όροφο

2008-03-28T22:20:00.018+02:00

Κάποτε, κάπου, μια μέρα θα μένεις στον 356ο όροφο ενός ουρανοξύστη,θα είναι νύχτα, και θα είσαι μόνη,κάτι θα δακτυλογραφείς και ένα αεράκιθα ανέβει 356 ορόφους, θα σου χαϊδέψει τις αφέλειες καιθα σου υπενθυμίσει ότι είσαιζ ω ν τ α ν ή...

"Οι παλιές μου φίλες"

2008-03-28T22:13:00.066+02:00

Οι παλιές φίλες που πήγαν; Ζουν παντρεμένες σε μονοκατοικίες ή μόνες σε γκαρσονιέρες; Είναι η φύση της ζωής να ξεχνάμε έτσι αυτούς με τους οποίους χρόνια ολόκληρα μοιραζόμασταν την ίδια αναπνοή; Τί με αποκαρδιώνει και το χέρι μου, ακόμα κι αυτές τις μοναχικές νύχτες που διψάω για λίγη από την παλιά αθωότητα, δεν φτάνει στο τηλέφωνο;

ΟΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΑ ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΟΥΝ

2008-03-28T20:28:00.017+02:00

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να κάνει τις κινήσεις του ήρωα. Άλλοτε, όταν κάτι με πιέζει ή βαριέμαι, σκέφτομαι τo αγρόκτημα , ακούω πάλι τις συζητήσεις τους, συμμετέχω και ζω κάτι εσωτερικό που δεν αλλάζει ακόμα κι αν όλα γύρω μου αλλάζουν, γιατί είναι αυτή η μικρή σπηλιά που έφτιαξα μέσα μου. Με αισθήματα , φαντασία και στοχαστικούς συνδυασμούς. Για να επιστρέφω ελεύθερη και αδιαπέραστη,

Από το After Dark

2008-03-28T00:23:00.002+02:00

Επώνυμα σου γράφω, Ανώνυμα σε … γράφω

2008-03-27T00:27:00.013+02:00

«Όταν θέλεις να σιγουρευτείς αν και πόσο δίκιο έχεις, πήγαινε και κάτσε για λίγο στη θέση αυτού που λέει ότι τον αδικείς, ή στη θέση αυτού που λες ότι σε αδικεί.»ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Όταν ξέσπασε ο «πελοποννησιακός πόλεμος» μεταξύ ανώνυμων και επώνυμων με αφορμή το press-gr, ως αυθεντικός και γω ανώνυμος, όφειλα να πάρω θέση. Και βεβαίως τάχθηκα με το στρατόπεδο των ανώνυμων. Ο λόγος ήταν διττός. Από τη

Προς Άγιον για το άρθρο του "και τα μυαλά στα κάγκελα"

2008-03-23T20:15:00.000+02:00

Αγαπητέ Άγιε,το ότι οι τράπεζες είναι ληστρικοί οργανισμοί και όχι κοινωφελή ιδρύματα, το ξέρει και η κότα μου. Το ότι ο σημερινός μικρομεσοέλληνας έχει τα μυαλά στα κάγκελα και αυτό το ξέρει επίσης η κότα μου. Το να πιστεύει κανείς ότι μπορεί ποτέ λαϊκή εξέγερση να ξεκινήσει από (ή έστω με αφορμή) αγανακτισμένους φιλάθλους που ερίζουν για το ποιός επιχειρηματίας ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την ομάδα

Στο Βαγγέλη ΚΑΖΑΝ

2008-03-12T22:10:00.003+02:00

Έψαξα στο διαδίκτυο να βρω μία φωτογραφία του Βαγγέλη. Καμία, ούτε για δείγμα !!!

“Αλήθεια, εσείς πόσα mp3 έχετε;

2008-03-11T00:41:00.003+02:00

Μπαίνω στο σπίτι βράδυ μετά από δύσκολη μέρα. Ανάβω το φως του χωλ. Δεν ανάβω το φως του δωματίου. Στο τραπέζι σε άτακτη διάταξη όλα τα τηλεκοντρόλ. Κοντρόλ ραδιοφώνου, κοντρόλ βίντεο, cd player, αιρκοντίσιον, τηλεόρασης. Το χέρι για δευτερόλεπτα κινείται διστακτικό πάνω τους. Α μπε μπα μπλον και πιάνω το κοντρόλ της τηλεόρασης. Πάλι. Πατάω. Μπροστά μου ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΧΧΧ. «Τόξερα ότι θα ‘ρθεις»

Αει χάσου.... μυρμηγκάκι...

2008-03-10T22:53:00.003+02:00

του "ΑΝΩΝΥΜΟΣ"Κύριοι, πάντοτε προσπαθώ να είμαι νομοταγής πολίτης. Να μην προκαλώ.Περνώ δίπλα σε αστυνομικούς προσπαθώντας με το ύφος μου να δείχνω ότι δεν έχω κάνει κάτι που δεν έχω κάνει. Αν τύχει να είμαι για ψώνια και βρεθώ μπροστά σε καμιά διαδήλωση παίρνω αμέσως ύφος του τύπου "δεν ντρέπονται" που το απευθύνω σ΄ αυτούς που πέρασαν από μπροστά μου τρέχοντας. Σκοπός μου είναι να φαίνομαι

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (ή ο θάνατος των blogs)

2008-03-10T22:49:00.005+02:00

Του ΑντίνοουΌταν πρωτοκυκλοφόρησαν τα κινητά τηλέφωνα, θυμάμαι ότι η εφεύρεση συνοδευόταν με την «εγγύηση» ότι η τηλεφωνική επικοινωνία είχε πλέον απαλλαγεί από την ακούσια παρακολούθηση. Τι ωραία !!! Θα μιλάγαμε, λοιπόν, εμείς οι απλοί πολίτες, θα λέγαμε ό,τι μας κατεβαίνει, θα ανταλλάσσαμε απόψεις, θα «συνωμοτούσαμε», εκτός από γυναίκα θα είχαμε μια γκόμενα βρε αδελφέ, χωρίς το φόβο του πρώην

Σόλωνος και Ασκληπιού...

2008-03-10T22:47:00.010+02:00

Αχχχχ...Σύγχρονη Ελλάδα, μια Ελλάδα καθ' όλα για... διπλό χέσιμο.Σόλωνος και Ασκληπιού, ακριβώς στον κήπο του θεατρικού μουσείου...New Version, "Τα παιδιά κάτω στο βόθρο.Δημοσιεύτηκε στο Blog "Ό Άγιος και οι Bloobers"

"Άγιε, δεν τραβάς"

2008-03-10T22:42:00.008+02:00

του Αντίνοουκον ΑΓΙΟΝ,Αγαπητέ Άγιε,Είμαι ένας άνθρωπος που έχω όλα τα καλούδια που ονειρεύεται ο «μέσος έλληνας». Έχω αυτοκίνητο, γυναίκα, δύο παιδιά, και τα δύο στο πανεπιστήμιο παρακαλώ, σπίτι με δάνειο που κοντεύω να ξοφλήσω. Έχω ένα οικόπεδο, εξοχικό με παροχή ιντερνέτ και γκόμενα μια φίλη της γυναίκας μου, υπεράνω κάθε υποψίας. Ψηφίζω, τι άλλο; Κάτι από μεσαίο χώρο, συνασπισμό ας